W latach 1920–1924 współpracował ściśle z Luigjim Gurakuqim i Gjergji Fishtą, wspierając ich działalność polityczną i parlamentarną. Po upadku rządu Fana Noliego w grudniu 1924 został uwięziony i wkrótce potem zwolniony. Wycofał się z działalności politycznej w 1925, poświęcając się sprawom szkolnictwa franciszkańskiego. Był jednym ze współtwórców i redaktorów filozoficzno-teologicznego pisma Hylli i Dritës, publikując w nim artykuły o tematyce filozoficznej i pedagogicznej. W 1926 organizował akcję pomocy dla ludności krainy Dukagjini, gdzie doszło do rebelli antyrządowej. W 1933 objął stanowisko dyrektora prowadzonej przez Franciszkanów szkoły w Szkodrze.
W latach 30. w kolejnych artykułach Harapi poświęcał coraz więcej uwagi zagrożeniom dla społeczeństwa albańskiego ze strony rozwijającego się ruchu komunistycznego. W 1937 wyjechał ze Szkodry i pracował w parafii Bajzë, gdzie zaangażował się w zwalczanie analfabetyzmu wśród miejscowej ludności. W czasie inwazji włoskiej na Albanię, Harapi wziął udział w spotkaniu przywódców plemiennych i duchownych, w czasie którego sprzeciwił się podjęciu współpracy z Włochami.