Był zwolennikiem rozpatrywania problemów ekologicznych w kontekście ewolucjonizmu, tj. poszukiwania ultymatywnych przyczyn zjawisk ekologicznych. Podejście to stosował np. podczas badania relacji między zwierzętami zamieszkującymi jeziora tatrzańskie, które wykazują różnice związane z długością współwystępowania, a więc koewolucji. Kolejne badania tych zjawisk przyczyniły się do uwiarygodnienia tezy, że ultymatywną, tj. ewolucyjną, przyczyną dobowych migracji organizmów wodnych do miejsc o gorszych warunkach dla wzrostu i rozmnażania jest presja zwierząt z wyższych poziomów troficznych. Jako popularyzator neodarwinizmu współorganizował „Warsztaty Biologii Ewolucyjnej”. Był promotorem honorowego doktoratu Uniwersytetu Warszawskiego dla amerykańskiego genetyka ewolucyjnego Francisca J. Ayali. Wśród wypromowanych przez niego doktorów znaleźli się późniejsio profesorowie: Joanna Pijanowska (1985), (1989) i Mirosław Ślusarczyk (1999).
Członkostwo Polskie Towarzystwo Hydrobiologiczne – w latach 1967–69 sekretarz Polska Akademia Nauk – członek korespondent od 1994, członek rzeczywisty od 2010.