Papież Klemens V (1305–1314), pierwszy papież okresu niewoli awiniońskiej, mianował 24 nowych kardynałów na trzech konsystorzach, a ponadto zrehabilitował dwóch kardynałów ekskomunikowanych przez Bonifacego VIII (1294–1303). Z wyjątkiem Anglika Thomasa z S. Sabina wszyscy nowi kardynałowie byli Francuzami, a co najmniej sześciu z nich było krewnymi Klemensa V. Nominacje te zapoczątkowały 70-letnią dominację Francuzów w Kolegium Kardynalskim.
Konsystorz 15 grudnia 1305 Pierre de la Chapelle Taillefert, biskup Tuluzy – kardynał prezbiter S. Vitale (tytuł nadany 30 stycznia 1306), kardynał biskup Palestriny (17 grudnia 1306), zm. 16 maja 1312. Berenger Fredol, biskup Béziers – kardynał prezbiter Ss. Nereo ed Achilleo, następnie kardynał biskup Tusculum (23 września 1309), zm. 11 czerwca 1323. Arnaud Frangier de Chanteloup, siostrzeniec papieża, arcybiskup elekt Bordeaux – kardynał prezbiter S. Marcello, zm. 14 grudnia 1313. Pierre Arnaud de Puyanne OSB, opat Sainte-Croix w Bordeaux, wicekanclerz św. Kościoła Rzymskiego – kardynał prezbiter S. Prisca, zm. 4 września 1306. Thomas of Jorz OP, spowiednik króla Anglii Edwarda I – kardynał prezbiter S. Sabina, zm. 13 grudnia 1310. Nicolas de Fréauville OP, spowiednik króla Francji Filipa IV – kardynał prezbiter S. Eusebio, zm.