Współcześnie jednak interpretuje się ją raczej jako nazwę oznaczającą mieszkańców gór, spokrewnioną z greckim słowem , „góra”.

Przekazy mitograficzne Pochodzenie Aborygenów jest niejasne. Dionizjusz z Halikarnasu uważa, że stanowili oni plemię pochodzenia greckiego – historyk ten przypisywał zresztą greckie pochodzenie bardzo wielu ludom i instytucjom Italii, starając się udowodnić greckość Rzymian. Według jego przekazu [I 89,2], Rzym zakładany był dwukrotnie – pierwszy raz przez Aborygenów i Pelazgów. Pelazgowie są ludem niegreckim znanym z dziejów Grecji – Dionizjusz uznawał ich jednak za Greków. Drugi raz Rzym założyć mieli Arkadyjczycy pod wodzą Euandra – ziemię pod założenie miasta miał nadać im król Aborygenów Faunus, potomek boga Marsa.

Kiedy Eneasz przybył do Italii, nad Aborygenami (z głównym ośrodkiem w Laurentum) panował Latynus, syn Faunusa i wnuk Pikusa. Według Katona Starszego (opinia ta zachowała się jako cytat w komentarzu Serwiusza do Eneidy) nazwę „Latynowie” (wywodzą się od imienia Latynusa) mieli przyjąć Aborygenowie dopiero po przybyciu Eneasza do Italii. Sam Latynus jest poświadczony bardzo wcześnie w mitologii greckiej, występuje już w Teogonii [1011 i nn.].