Res Publica – polskie pismo kulturalno-polityczne, wydawane w latach 1979–1981 w II obiegu, w latach 1987–1992 w obiegu oficjalnym, następnie przekształcone w „Res Publica Nowa”.

Historia 1979–1981 Pomysł pisma pojawił się w kręgu seminarium historii idei prowadzonego przez Jerzego Jedlickiego, a jego inicjatorami – Marcin Król i Wojciech Karpiński. Poza wskazaną dwójką członkami pierwszej redakcji byli - Wiktor Dłuski, Paweł Śpiewak, Damian Kalbarczyk, Tomasz Łubieński, Paweł Kłoczowski i Barbara Toruńczyk (ta ostatnia od drugiego numeru).

Początkowo wydawane poza cenzurą. W założeniu miało być kwartalnikiem, ale rytmu tego nie udało się zachować. Pierwszy numer ukazał się w 1979, zawierał m.in. artykuły Stefana Kisielewskiego Czy geopolityka straciła znaczenie i Pawła Śpiewaka Warszawska szkoła historii idei. Formułowało program realizmu politycznego, postulowało rewizję tradycji romantycznej, starało się unikać ostrej retoryki antykomunistycznej, podkreślało związki z Europą, jako „naszą większą ojczyzną”. Poza Kisielewskim autorzy publikowali w nim pod pseudonimami. Kwalifikowane jako konserwatywno-liberalne, przez samych twórców określane hasłem „ani socjalizm, ani nacjonalizm”. W 1981 jego redakcja podjęła próbę legalnego wydawania pisma, ale starania te przerwał stan wojenny.