Helena Feliksowna Usijewicz (; ur. w Jakucku, zm. 15 stycznia 1968 w Moskwie) – radziecka publicystka i krytyczka literacka.
Życiorys Była córką Feliksa Kona. Działalność w ruchu rewolucyjnym rozpoczęła w 1909 (w 1915 wstąpiła do partii bolszewickiej). W 1917 powróciła do Rosji, brała udział w wojnie domowej. W 1932 ukończyła studia w Instytucie Czerwonej Profesury i podjęła pracę jako krytyczka literacka w pismach „Literaturnyj kritik” i „Literaturnoje obozrienie”. Wydała broszurę O czystość leninizmu w teorii literatury, w której broniła pryncypiów bolszewizmu i krytykowała zwolenników bardziej liberalnego kursu w literaturze (m.in. Waleriana Pieriewierziewa). Była zwolenniczką realizmu socjalistycznego, czemu dała wyraz w artykułach O realizmie socjalistycznym, Krytyka metodami sztuki i „Rokoko” w krytyce. Recenzowała twórczość Majakowskiego, Ostrowskiego, Gorkiego i Zabołockiego.
W 1941 należała do redakcji pisma Nowe WidnokręgiAlbin Głowacki,Sprawa powojennej Polski na łamach „Nowych Widnokręgów” w latach 1941, 1942-1944 s. 123..
Po II wojnie światowej wydała książki: Władimir Majakowskij (1950), Wanda Wasiliewskaja (1953) i Puti chodożestwiennoj prawdy (1958).