Pomysł ten wzbudził kontrowersje i sprzeciw mieszkańców i został zaniechany przez władzę. Architektura starych Maniów nie różniła się od zabudowań innych podhalańskich wsi. Dominowały drewniane domy parterowe, z widocznym motywem folklorystycznym, typowym dla okolicy. Domy mieszkalne z reguły okolone były budynkami gospodarczymi, gdyż głównym zajęciem ludności była uprawa roli. Budowane drewniane zagrody o dachach krytych strzechą często ulegały pożarom. Ogień trawił kilka lub kilkanaście zagród i chałup naraz. Wielki pożar miał miejsce w lutym 1615 roku kiedy spłonęła niemal cała wieś licząca wówczas blisko sto zagród. Ówczesny wójt wystosował suplikę do króla Zygmunta III, w wyniku której monarcha zwolnił maniowian ze wszystkich powinności wobec państwa na cztery lata.
W latach 1954–1961 wieś należała i była siedzibą władz gromady Maniowy, po jej zniesieniu w gromadzie Czorsztyn. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa nowosądeckiego.
W miejscowości znajduje się kościół pw. NMP Matki Kościoła, budowany w latach 1977–1986. Część wyposażenia pochodzi z kościoła św. Mikołaja w Starych Maniowach.