Akceptowanym w środowisku przykładem pleomorfizmu jest Helicobacter pylori, który występuje zarówno jako forma w kształcie helisy (sklasyfikowana jako giętki pręcik), jak i forma kokkoidalna (stało-kształtna). Kolejnymi drobnoustrojami wykazującymi pleomorfizm są Legionella pneumophila, praktycznie wszystkie maczugowce oraz Coccobacillus. Ponadto, zaobserwowano naturalnie występujące bakterie pleomorficzne we krwi zupełnie zdrowych osób.
Krytyka pleomorfizmu Już u zarania badań nad mikroorganizmami teoria wielopostaciowości była dyskredytowana. Badania kolejnych naukowców spotykały się z ostrą krytyką środowiska naukowo-medycznego. Jednym z argumentów ich przeciwników było to, że polimorfiści stosowali metody złej jakości i że błędne wnioski wynikają z zanieczyszczeń, które spowodowały skażenia określane następnie przez pleomorfistów jako kolejne etapy rozwoju.
Przypisy
Zobacz też ultramikrobakterie bakterie izopatia saprofity
Bibliografia Antoine Bechamp „Les Microzymas” (1881); Antoine Bechamp „Trzeci składnik krwi”; Guenther Enderlein „Cyklogeneza bakterii” („Bacteria Cyclogeny”, 1916); Ethel Douglas Hunme „Pasteur obnażony” („Pasteur Exposed”, 1923); R.B. Pearson „Pasteur- plagiator i oszust” („Pasteur: Plagiarist, Impostor”, 1942)
Kategoria:Mikrobiologia