W wyścigu o Grand Prix Hiszpanii po raz pierwszy (po dyskwalifikacji w Australii) stanął na podium, plasując się na trzeciej pozycji. Sukces ten powtórzył w Monako. Jego sukcesy w obu wyścigach ucieszyły się ogromną rzeszę fanów, których zdołał sobie zjednać pogodnym usposobieniem i uśmiechem na twarzy. Jednak pierwszy duży sukces odniósł w Kanadzie, gdzie doskonale wykorzystał problemy Mercedesa z bolidem. Zdołał się przebić z szóstego miejsca do czołówki i po udanych manewrach wyprzedzania objął prowadzenie, które utrzymał do mety. Odniósł pierwsze zwycięstwo w karierze oraz jako pierwszy przełamał zwycięską passę Mercedesa. Do końca sezonu nikt inny nie zdołał powtórzyć tego wyczynu. Jeśli nie zwyciężał kierowca Mercedesa, to wygrywał Ricciardo. Zrobił to jeszcze dwukrotnie – na Węgrzech i w Belgii. Miejsca w pobliżu podium w pozostałych wyścigach sprawiły, że długo liczył się w walce o mistrzowski tytuł. Jednak ostatecznie z dorobkiem 238 punktów został sklasyfikowany na trzeciej pozycji w klasyfikacji generalnej.