Opracował on wyrzutnię rakietową kalibru 150 mm Do-Werfer (wyrzutnia Dornbergera), która stała się protoplastą wszystkich późniejszych Nebelwerferów.
W początkowym okresie prac rozwojowych nad wyrzutniami rakietowymi w celu ukrycia ich faktycznego przeznaczenia i dezinformacji broń ta została ukryta pod kryptonimem Nebelwerfer, co miało sugerować, że głównym ich przeznaczeniem będzie wykorzystanie w wojskach zadymiania i chemicznych.
Rozwój wyrzutni Nebelwerfer Pierwszą wyrzutnię 15-cm Nebelwerfer 41 (15-cm Nb. W. 41) kalibru 150 mm opracowano w latach 1937-1939. Składała się ona z 6 prowadnic rurowych, złączonych w wiązkę. Wyrzutnię mocowano na łożu z rozstawialnymi trzema podporami i demontowanymi kołami. Zapłon pocisków odbywał się za pomocą zapalarki elektrycznej. Donośność 15-cm Nebelwerfer 41 wynosiła 3000 m przy materiale pędnym z prochu dymnego i 6700 m przy zastosowaniu prochu bezdymnego.