Nad ranem Vivienne budzi się sama i znajduje przy łóżku liścik od 007. Pisze on w nim, że musi jechać i złożyć meldunek swoim przełożonym, ale nie zapomniał o niej i powiadomił o wszystkim policję. Prosi go, by nie gniewała się na niego, ale on musi robić swoje, a ona swoje. Vivienne rozumie go doskonale i nie ma do niego pretensji. Kiedy przyjeżdżają policjanci dziewczyna wyjaśnia im, co zaszło. Policja postanawia zatrzymać jej szefa za próbę wyłudzenia odszkodowania i zabicia swojej pracownicy. Starszy policjant mówi do Michel ojcowskim tonem, że agent, który ją ocalił, to dobry człowiek, ale nie należy się z takimi wiązać. Vivienne uważa, że ma on rację i zwraca przychylne oko na młodego policjanta, który troskliwie pomaga jej dojść do siebie. Stwierdziła, że taki człowiek bardziej nadaje się na męża niż agent brytyjskiego wywiadu. Jednak pomimo tego w jej pamięci na zawsze pozostanie ten mężczyzna, który jako pierwszy nie potraktował jej podle, a wręcz ocalił jej życie: James Bond – szpieg, który ją kochał.

Wydania polskie 2003, wyd. Etiuda, przekł. Robert Stiller – jako Moja miłość to agent. 2008, wyd. PW Rzeczpospolita, przekł. Robert Stiller.

Kategoria:Powieści z serii James Bond Kategoria:Powieści z 1962 Kategoria:Powieści Iana Fleminga