Silvan) i Aleppo, zaś w roku następnym pokonał Rogera z Salerno w bitwie na Krwawym Polu, co odbiło się głośnym echem na całym Bliskim Wschodzie. Po tym zwycięstwie w roku 1121 sułtan seldżucki Mahmud (1118–1131) postawił Ilghaziego na czele wyprawy przeciwko Gruzji, ale Dawid IV Budowniczy (1089–1125) zadał mu druzgocącą klęskę pod Didgori. Po śmierci Ilghaziego w roku 1122 jego władający Charputem (dzis. Elazığ) bratanek Balak (1115–1124) pokonał i pojmał Hrabiego Edessy Joscelina z Courtenay (1118–1131). W roku następnym odbił on Aleppo z rąk syna Ilghaziego, Sulajmana (1122–1124), i wziął do niewoli śpieszącego na ratunek Joscelinowi króla Jerozolimy Baldwina II (1118–1131). Balak zginął jednak od przypadkowej strzały podczas oblężenia Manbidżu w roku 1124.
Po jego śmierci Artukidzi utracili Aleppo, zaś syn Ilghaziego Timurtasz (1122–1153) skoncentrował się na umacnianiu swojej władzy w Mardinie i Majjafarakinie. Od tej pory Artukidzi dzielili się na dwie linie wywodzące się od Sukmana i Ilghaziego, rządzące odpowiednio w Hisn Kajfie i Amidzie (dzis. Diyarbakır), oraz Mardinie i Majjafarikinie. Jedynie w latach 1185–1234 wyodrębnił się trzeci ośrodek ich władzy w Charpucie.