18 sierpnia 1952 Sąd Wojsk Lotniczych w składzie: przewodniczący: mjr. Ludwik Fels, sędzia: por. Władysław Marszałek, asesor: ppor. Bogdan Dzięcioł, protokolant: kpt. Eugeniusz Pietruszewski, skazał go na podstawie art. 90 Kodeksu karnego Wojska Polskiego na karę śmierci. W celi śmierci na Mokotowie trzymał się twardo. „Próbowałem, pech, nie udało się – trzeba płacić” – mówił współtowarzyszowi więziennej niedoli Zygmuntowi Walterowi-Jankemu. Prezydent Bolesław Bierut nie skorzystał z prawa łaski. Został stracony 29 sierpnia 1952 w więzieniu mokotowskim. Groby symboliczne Edwarda Pytki znajdują się na Cmentarzu Wojskowym w Kwaterze „na Łączce” oraz na cmentarzu parafialnym w Zasowie (grobowiec rodziny Mikrutów).
31 sierpnia 1993 Sąd Warszawskiego Okręgu Wojskowego w Warszawie na sesji wyjazdowej w siedzibie Wojskowego Sądu Garnizonowego w Krakowie, uznał wyrok z 18 sierpnia 1952 na ppor. Edwardzie Pytko za nieważny, tym samym został on po ponad 41 latach zrehabilitowany. W uzasadnieniu sąd stwierdził, że: "czyn ppor.