W latach 1926–1931 zastępca dowódcy Sił Powietrznych Robotniczo-Chłopskiej Armii Czerwonej (RChACz) i zastępca członka Rewolucyjnej Rady Wojskowej (RRW) ZSRR. Od 1931 roku dowódca Sił Powietrznych i członek RRW ZSRR, a później Rady Wojskowej Ministerstwa Obrony. Od stycznia 1937 roku zastępca ministra Obrony i Lotnictwa. Deputowany do Rady Najwyższej ZSRR 1. kadencji.
Członek składu sądzącego w procesie M. Tuchaczewskiego i 7 skazanych na śmierć generałów. Odznaczony Orderem Lenina, Orderem Czerwonego Sztandaru, Orderem Czerwonej Gwiazdy i Orderem Mongolii. W listopadzie 1937 został aresztowany. Sądzony i stracony w okresie wielkiej czystki w ZSRR, doczekał się po śmierci rehabilitacjiPaweł Wieczorkiewicz, Noty biograficzne w: Fenomen Stalina, wyd. Młodzieżowa Agencja Wydawnicza, Warszawa, 1988, , tłum. Maria Kotowska, s. 175..
Galeria
Przypisy
Bibliografia Bolszaja Sowietskaja Encykłopedia t. 1 Moskwa 1970. W.M. Iwanow Marszał Tuchaczewskij Wojeizdat Moskwa 1990.
Kategoria:Absolwenci Akademii Wojskowej im. M.