Polska biała zwisłoucha (pbz) – rasa świni domowej, która powstała w wyniku krzyżowania prymitywnej świni zwisłouchej europejskiej ze świniami zwisłouchymi pochodzenia niemieckiego (deutsches veredeltes Landschwein) oraz szwedzką rasą krajową (Landrace).
Historia Na przełomie XIX i XX wieku zapoczątkowano prace nad uszlachetnianiem prymitywnej świni zwisłouchej hodowanej na terenie środkowej i północnej Europy w kierunku użytkowania mięsnego. W tym celu do Polski sprowadzono z Niemiec tamtejsze zwisłouche świnie uszlachetnione. Działanie to poprawiło umięśnienie świń krajowych i zwiększyło dynamikę przyrostu na wadze, jednakże nie zlikwidowało wcześniejszych wad pokrojowych (słabo wykształcona szynka, ścięty zad, ciężka głowa, przebudowany przód i karpiowaty grzbiet). Mieszańce te zyskały bardzo dobrą płodność, odporność na prymitywne warunki wychowu i ekstensywne żywienie, a ich typ użytkowy określono jako słoninowo-mięsny. Dopiero od 1954 roku zaczęto sprowadzać świnie szwedzkiej rasy krajowej. Krzyżowanie to poprawiło pokrój, zwiększyło udział wyrębów w tuszy oraz tempo przyrostu ciała.