Wielka biała polska – rasa świni domowej, która ukształtowała się w wyniku wieloletniej hodowli świni rasy wielkiej białej angielskiej i białej ostrouchej (wyhodowanej w Niemczech z wielkiej białej angielskiej z dolewem krwi świni średniej białej angielskiej).
Historia Świnie rasy wielkiej białej angielskiej sprowadzono do Polski na przełomie XIX i XX wieku. Początkowo były one hodowane na Lubelszczyźnie i w Małopolsce. Rasa biała ostroucha hodowana była zaś na terenach zaboru niemieckiego. Zintensyfikowanie rozwoju tej rasy w całej Polsce nastąpiło po I wojnie światowej. Ostra selekcja przetłuszczonej świni białej ostrouchej w kierunku mięsnym zbliżyła jej użytkowość rzeźną do użytkowości rzeźnej rasy wielkiej białej angielskiej. W wyniku krzyżowania obydwu ras otrzymywano mieszańce coraz bardziej podobne do siebie, tak że w 1956 roku uznano je za nową, odrębną rasę – najpierw wielką białą, a następnie wielką białą polską.