Shishuang stworzył „siedem instrukcji do praktyki”, siedem krótkich maksym pomagających jego uczniom w podejściu do medytacji. Były tam takie określenia, jak być jak „zimny popiół czy suche drewno”, „strzęp białego jedwabiu”, „kadzielnica w starej świątyni” itd. Wszystkie te jego maksymy zostały wykorzystane przez Dahui Zonggao w jego krytyce „cichej iluminacji” i „mozhao chan” – praktyk szkoły caodong.

Niektórzy z jego uczniów medytowali niezwykle rygorystycznie, bez ruchu, nawet nie kładąc się spać. Mnichom z zewnątrz, przywyczajonych do bardzo luźnych pozycji w czasie medytacji, wydawało się to tak dziwne, że mnisią wspólnotę Shishuanga nazywali „kongregacją pniaków”, a ten rodzaj chanu był nazywany kumu chan.

Jego najwybitniejszymi uczniami byli Jiufeng Daoqian, Daguang Juhui, Yungai Yuanquan

Linia przekazu Dharmy zen Pierwsza liczba oznacza liczbę pokoleń mistrzów od 1 Patriarchy indyjskiego Mahakaśjapy.

Druga liczba oznacza liczbę pokoleń od 28/1 Bodhidharmy, 28 Patriarchy Indii i 1 Patriarchy Chin.