Herdera), z którą miał troje dzieci (Antonín, Irena i Štěpán).
W latach 1952–1969 pracuje jako naukowiec na Wydziale Filozofii Czechosłowackiej Akademii Nauk. Daje wykłady w różnych krajach świata (m.in. w Wenecji na 12 Międzynarodowym Kongresie Filozoficznym i w Meksyku na 13 Międzynarodowym Kongresie Filozoficznym). W 1963 publikuje swoją główną pracę Dialektyka tego, co konkretne. Studia z problematyki człowieka i świata. Od 1968 roku pracuje na stanowisku profesora filozofii Wydziału Filozoficznego Uniwersytetu Karola - do roku 1970, kiedy został usunięty ze stanowiska.
W latach 1971–1990 był wielokrotnie przesłuchiwany i odwiedzany w mieszkaniu przez służby bezpieczeństwa policji państwowej Stb, podczas których konfiskowano jego rękopisy, notatki i książki. Jego prace zostały zakazane we wszystkich państwowych bibliotekach.
Po aksamitnej rewolucji 1989 powrócił na Uniwersytet Karola (gdzie wykładał w latach 1990–1992) i do Akademii Nauk Republiki Czeskiej (gdzie wykładał od 1992 do śmierci). Wiele podróżuje po Europie z wykładami (głównie do Barcelony i Paryża). W 1999 otrzymał Nagrodę im.