James Walter Braddock (ur. 7 czerwca 1905 w Nowym Jorku, zm. 29 listopada 1974 w North Bergen w stanie New Jersey) – amerykański pięściarz, mistrz świata wagi ciężkiej od 1935 do 1937 roku.
Kariera Karierę amatorską miał krótką, stoczył tylko 13 pojedynków – 9 wygranych (z tego 8 przez KO) i 4 przegrane. Przeszedł na zawodowstwo w wieku 21 lat, walcząc w wadze półciężkiej. Po trzech latach jego wynik to 44-2-2 w tym 21 zwycięstw przez nokaut.
W 1928 roku wywołał duże zaskoczenie nokautując pretendenta do tytułu Tuffiego Griffithsa. Następnego roku otrzymał szansę walki o mistrzostwo, lecz nieznacznie przegrał w 15-rundowej walce, przez decyzję sędziowską z Tommym Loughranem. Braddock wskutek przegranej i kontuzji doznanej w walce (mocno uszkodził swoją prawą dłoń w kilku miejscach) wpadł w depresję.
Jego rekord w kolejnych trzydziestu trzech walkach to 11-20-2. Jego rodzina popadła w biedę w wyniku wielkiego kryzysu, co było przyczyną rezygnacji z boksu i podjęcia pracy jako doker. Z powodu częstych kontuzji prawej dłoni, Braddock używał częściej lewej, dzięki czemu stała się ona silniejsza.