dowodził Kaukaską Armią Czerwonego Sztandaru.
W latach 1928–1929 był jednocześnie pełnomocnikiem Ludowego Komisariatu ds. Wojskowych przy Radzie Komisarzy Ludowych Zakaukaskiej Socjalistycznej Federacyjnej Republiki Radzieckiej i szefem Głównego Zarządu Robotniczo-Chłopskiej Armii Czerwonej. W latach 1929–1937 dowodził kolejno Syberyjskim, Kaukaskim i Zakaukaskim Okręgami Wojskowymi. W 1935 r. został awansowany na komandarma II stopnia. W 1937 r. był jednocześnie Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich, członkiem Rady Wojskowej przy Ludowym Komisarzu Obrony ZSRR, dowódcą Nadmorskiej Grupy Wojsk Samodzielnej Dalekowschodniej Armii Czerwonego Sztandaru.
Aresztowany 23 lutego 1937 r. i oskarżony o udział w antyradzieckim, trockistowskim, wojskowo-faszystowskim spisku oraz o szpiegostwo. W czasie śledztwa torturowany, przyznał się do winy. 29 lipca 1938 r. skazany przez Kolegium Wojskowe Sądu Najwyższego ZSRR na karę śmierci przez rozstrzelanie. Wyrok wykonano tego samego dnia.
28 kwietnia 1956 r. został zrehabilitowany.
Odznaczenia Order Świętego Włodzimierza z mieczami dwa Ordery św.