W XIX w. i w pierwszych dekadach XX w. dobrze zachowane ciosy mamutów (zwane błędnie kłami) z Syberii pozyskiwano na dużą skalę jako odmianę kości słoniowej. Na przełomie XIX i XX w. w Rosji skupiono przeszło 30 ton kości słoniowej z mamuta. Różniła się ona od kości słoniowej ze współczesnych słoni bardziej białą barwą, z lekkim odcieniem niebieskim.
W Polsce największe nagromadzenie szczątków mamuta włochatego odnaleziono w 1967 przy ul. Spadzistej (dziś Ulica Vlastimila Hofmana) na stokach Góry św. Bronisławy na Zwierzyńcu w Krakowie. Napotkano tam nagromadzenie kostne (blisko 6 tys. kości i zębów) 86 mamutów, zdechłych lub zabitych, a następnie pociętych przez ludzi. Wiek kości wynosi 23–24 tys. lat. Inne duże znalezisko kości mamutów pochodzi z piaskowni w rejonie Pyskowic. Na bazie materiałów z tego stanowiska zrekonstruowano szkielet mamuta stojący w Muzeum Geologicznym Państwowego Instytutu Geologicznego w Warszawie. Mniejsze znaleziska mamutów są powszechne w całej Polsce, zwłaszcza w jej południowej i środkowej części.
Przypisy
Kategoria:Wymarłe trąbowce Kategoria:Megafauna Kategoria:Wymarłe ssaki plejstocenu Kategoria:Wymarłe ssaki Ameryki Północnej Kategoria:Wymarłe ssaki Azji Kategoria:Wymarłe ssaki Europy Kategoria:Słoniowate Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1799 roku