Według jego koncepcji parafia miała być nie tylko ośrodkiem życia duchowego, ale i wspólnotą zaangażowaną społecznie. W sporządzonej później pracy na ten temat, zatytułowanej O odrodzeniu życia parafialnego pisał m.in.:

Duchowny zachęcał również do szerszego udziału kobiet w radach parafialnych i realizowaniu przez nie zadań związanych z dobroczynną działalnością parafii, podkreślał również szczególną odpowiedzialność biskupa diecezjalnego jako wzoru dla wszystkich duchownych i koordynatora życia parafialnego. Zadania te miały spełniać rady parafialne, które biskup Serafin zakładał w parafiach swojej eparchii zgodnie z zaleceniami Świętego Synodu.

Działalność biskupa orłowskiego prowadzona w tym kierunku zyskała mu uznanie Świątobliwego Synodu Rządzącego i doprowadziła do zaliczenia go w poczet jego pomocniczych członków. Synod doszedł również do wniosku, że energiczny hierarcha powinien zostać przeniesiony do eparchii, w której sytuacja była jeszcze trudniejsza. Dlatego też 16 września 1908 dotychczasowy biskup orłowski i siewski został mianowany biskupem kiszyniowskim i chocimskim. Dwanaście dni później Serafin (Cziczagow) dotarł do Kiszyniowa.