Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę kompleks pojezuicki został przejęty w 1925 przez Wojsko Polskie, ponieważ jezuitów nie było stać na utrzymanie drugiego kościoła i klasztoru; posiadali już wówczas klasztor i kościół św. Kazimierza. Kościół św. Ignacego stał się więc kościołem garnizonowym, a w klasztorze znalazło swą siedzibę Dowództwo Obszaru Warownego „Wilno”. Sam kościół został odbudowany w latach 1926–1929 według projektu Juliusza Kłosa. Nie udało się jednak odtworzyć jego pierwotnego kształtu. Ściany świątyni pokryto nowymi freskami, wstawiono też nowe ołtarze. Od 15 grudnia 1929 do 30 września 1933 administratorem parafii wojskowej był ks. proboszcz Józef Herget.
Po 1945 kościół został zamknięty przez władze komunistyczne. Jego wnętrze zostało całkowicie zdewastowane a freski zamalowano. Przez pewien czas w kościele mieściło się kino, później zaś stał się on salą prób dla filharmonii wileńskiej.
W 1985 pod kierunkiem Evaldasa Purlysa odrestaurowano budynki klasztorne i umieszczono w nich bibliotekę techniczną. Budynek od ulicy św. Ignacego posiada trzykondygnacyjne galerie arkadowe.