Eduard Samuiłowicz Pancerzanski (ros. Эдуард Самуилович Панцержанский; ur. 12 października 1887 w Lipawie, zm. 26 września 1937) – radziecki dowódca wojskowy, flagman floty I rangi (22 listopada 1935).

Życiorys Urodzony w rodzinie biednego szlachcica polskiego. Uczył się w Politechnice Ryskiej. Ukończył Korpus Morski w 1910, w 1913 mianowany do stopnia oficerskiego. Służył we Flocie Bałtyckiej. Walczył w I wojnie światowej na M. Bałtyckim jako pomocnik dowódcy na niszczycielu Grom. W 1916 zakończył kursy minerów morskich. Miner flagowy Oddziału Okrętów Płaskodennych - lejtnant. W lutym 1918 wybrany na dowódcę Oddziału Okrętów Płaskodennych M. Bałtyckiego. Od listopada 1918 dowódca Oneżskiej Flotylli Wojennej. dowodził kilkoma operacjami przeciwko białym i Finom. Od 1920 dowódca obrony Zalewu Kolskiego, dowódca Sił morskich Morza Kaspijskiego, od listopada dowódca Floty Czarnomorskiej, od kwietnia 1921 pomocnik ds morskich dowódcy Sił Zbrojnych Ukrainy i Krymu. Od listopada 1921 do 1924 dowódca Marynarki Wojennej Ukrainy, a od kwietnia do grudnia 1924 dowódca Marynarki Wojennej ZSRR. W latach 1925–1926 dowódca Floty Czarnomorskiej. Od 1926 w centralnym aparacie Marynarki Wojennej ZSRR, starszy wykładowca Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR. Od listopada 1926 członek Stałej Rady przy Radzie Wojskowej ZSRR.