Stanisław Wrona, ps. „Merski” (ur. 2 lutego 1893 w Średniej Wsi, zm. 5 marca 1963 w Warszawie) – działacz niepodległościowy i ludowy, publicysta, lekarz, poseł na Sejm I i II kadencji w II RP, po II wojnie światowej poseł do Krajowej Rady Narodowej i na Sejm Ustawodawczy.

Życiorys Urodził się 2 lutego 1893 w Średniej Wsi koło Żółkiewki w ówczesnej guberni lubelskiej, w rodzinie Jana (zm. 1921) i Zofii z Merskich. Uczęszczał do szkoły ludowej w Żółkiewce, a następnie do gimnazjów kolejno w Lublinie i Puławach (z których go relegowano), w Sandomierzu oraz od 1910 do Gimnazjum im. Jana Kochanowskiego w Radomiu, w którym w 1913 zdał maturę.

Od 1911 był aktywny w bojówkach PPS. Podczas I wojny światowej działał od 1915 w Legionach Polskich oraz w Polskiej Organizacji Wojskowej. Był dwukrotnie aresztowany. Studiował na Wydziałach Lekarskich Uniwersytetów Jagiellońskiego (od 1917, w 1921 uzyskał absolutorium) i Warszawskiego, uzyskując w 1928 tytuł doktora wszechnauk lekarskich.