W styczniu 1951 roku Waszyngton i Tajpej zawarły Chińsko-Amerykańskie Porozumienie o Wzajemnej Obronie i Pomocy, zaś w grudniu 1954 Chińsko-Amerykański Traktat o Wzajemnej Obronie, zobowiązując się do obrony suwerenności władzy Kuomintangu nad Tajwanem i przyległymi wyspami. Dodatkowym atutem Czang Kaj-szeka był fakt, że Chińską Republikę Ludową uznały jedynie ZSRR i jego państwa sojusznicze, podczas gdy pozostałe państwa oraz organizacje międzynarodowe, takie jak ONZ, za jedynego reprezentanta Chin nadal uznawały ewakuowany na Tajwan rząd kuomintangowski. 22 lipca 1952 roku Czang ogłosił, że Tajwan jest jedynie tymczasowym bastionem, który w przyszłości posłuży jako baza wypadowa do kontrataku na kontynent. Ambicje Czanga starały się studzić władze amerykańskie, m.in. 10 grudnia 1954 roku wymuszając zapewnienie, że nacjonaliści nie uderzą na kontynent bez zgody Waszyngtonu.
Konflikt 2 grudnia 1954 roku USA i rząd w Tajpej zawarły traktat sojuszniczy, w którym Stany Zjednoczone zobowiązały się do obrony Tajwanu i Peskadorów, nie uwzględniając jednak kontrolowanych przez KMT wysepek u wybrzeży Chin.