W 17 tomie swojego przewodnika szczegółowego opisuje topografię tego rejonu, prostując wcześniej podawane nieścisłości i błędy.
Na południe, do Żelaznej Kotliny ze Śnieżnych Kop opadają ściany o maksymalnej wysokości do 120 m, oddzielone prostymi żlebami opadającymi z przełęczy. Od strony Doliny Kaczej Śnieżne Kopy ograniczone są po bokach Kaczym Żlebem i żlebem opadającym ze Wschodnich Żelaznych Wrót i Kaczym Bańdziochem. Z Pośredniej Śnieżnej Kopy ku północy opada długie żebro o deniwelacji około 400 m. Tworzy ono dział wodny między Kaczym Żlebem a Śnieżną Galerią i Kotłem pod Zasłonistą Turnią. Poniżej wielkiego obrywu do Kaczego Żlebu od żebra tego odgałęzia się na północny wschód mało stromy, piarżysty grzbiet, niżej przechodzący w grań, która poprzez Zasłonistą Przełączkę opada do Zasłonistej Turni. Ten grzbiet i grań tworzą wododział między Kotłem pod Zasłonistą Turnią a Kaczym Bańdziochem. W Hrubej Śnieżnej Kopie nie ma natomiast żadnej „wyraźnej grani skalnej”, jak pisał Witold Henryk Paryski, nie istnieje też ledwie widoczna grzęda, która od wschodu tworzyłaby granicę Śnieżnej Galerii, jak opisali to Paweł Bester, Ferdynand Goetel, Walery Goetel i A.