Poeta jest w jego wierszu człowiekiem o wyjątkowej wrażliwości, predestynowanym do tego, by lepiej niż inni rozumieć otaczający go świat i stale cierpieć z powodu nieszczęść, jakich nie dostrzegają inni. Równocześnie to poeta, właśnie dzięki swojej szczególnej wiedzy, musi być aktywny społecznie, a być może przyczyni się do społecznego przebudzenia.
Wiersz wyróżnia się w zbiorze wyjątkowym ładunkiem osobistych emocji. Poeta zwraca się w nim do swojej duszy, mówi o swoich łzach i trudzie, podkreśla gwałtowność uczuć zwielokrotnionymi znakami interpunkcyjnymi (podwójne znaki zapytania i wykrzykniki).
Utwór był po raz pierwszy publikowany w numerze 11 czasopisma Вечерниці w 1863. Na język polski tłumaczyli go Jerzy Jędrzejewicz, Jerzy Pogonowski, Paulin Święcicki oraz Czesław Jastrzębiec-Kozłowski.
Bibliografia M. Jakóbiec, Wstęp [w:] T. Szewczenko, Wybór poezji, Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Wrocław-Warszawa-Kraków-Gdańsk 1974 Шевченківський словник, Інститут літератури імені Т. Г. Шевченка Академії Наук УРСР, 1978
Kategoria:Czehryń Kategoria:Twórczość Tarasa Szewczenki Kategoria:Utwory literackie z 1863 Kategoria:Ukraińskie utwory poetyckie