Studia o Bergsonie (1982).

O ile na obu pierwszych etapach swojej twórczości Barbara Skarga występowała jako historyk filozofii czy też historyk idei, to trzeci etap jej twórczości można scharakteryzować jako wypracowanie własnego, oryginalnego stanowiska filozoficznego, wyrastającego z refleksji nad pracą takiego historyka. Jest to swoista metafilozofia zwracająca się przede wszystkim ku problematyce nurtów ideowych, kształtujących daną epokę, a nazywanych przez Barbarę Skargę „formacjami intelektualnymi”, i ku dialektyce zmienności i trwania pewnych idei, wyznaczającej rytm historyczności życia umysłowego każdej epoki. W badaniach tych uczona wykazywała, że pośród zmienności historycznych dyskursów daje się uchwycić względna stabilność głównych kategorii, gwarantująca występowanie w danej formacji trwałych reguł sensu, czyli modeli racjonalności. Prace należące do tego obszaru badawczego to przede wszystkim książki Przeszłość i interpretacje.