Stanowisko filozoficzne autorki ujawniające się w tych pracach cechuje się niezwykłą otwartością na różne typy refleksji filozoficznej, a metoda prowadzenia przez nią dyskusji z nimi zbliżona jest do metod fenomenologii i hermeneutyki. Najważniejsze prace z tego obszaru problemowego to Tożsamość i różnica. Eseje metafizyczne (1997), Ślad i obecność (2002), Kwintet metafizyczny (2005) i Tercet metafizyczny (2009).

Piątym kręgiem problemowym, dającym się w twórczości Barbary Skargi wyróżnić, trwale obecnym w jej refleksji, lecz szczególnie w ostatnich latach widocznym, jest refleksja o charakterze moralnym i obywatelskim. Znalazła ona wyraz w esejach publikowanych na łamach czasopism kulturalnych i prasy codziennej oraz w wystąpieniach publicznych i wywiadach. Analizowała w nich zarówno kwestie moralne i aksjologiczne, jak i kulturowe czy polityczne, nierzadko też dawała komentarz do wydarzeń bieżących. Autorka tych wystąpień malowała raczej w czarnych barwach współczesną polską rzeczywistość społeczną, a szczególną jej troskę budziły przyczyny „zamilknięcia inteligencji”.