Pokazuje jak dawna, kultura robotnicza wywodząca się z dawniejszej, jeszcze chłopskiej i wiejskiej tradycji (folkloru wiejskiego), choć może niewyszukana i prostacka, wypierana jest przez, jego zdaniem, znacznie szkodliwszą kulturę masową. Książka składa się z dwóch części. Pierwsza stanowi opis dawnego ładu życia klasy robotniczej: silnej rodziny, rodziców i sąsiadów; podziału świata na „nas” i na „nich”; troską o to, co konkretne i preferencją tego co bezpośrednie, aktualne i przyjemne. Pisząc o tym wszystkim Hoggart czerpał m.in. z doświadczeń własnego dzieciństwa i młodości przeżytych w środowisku robotniczym. Druga część przedstawia obraz kształtującej się kultury masowej. Hoggart skupia się na skutkach oddziaływania wielkonakładowej literatury publikowanej w pierwszej połowie XX w., podważa wartość popularnych magazynów i powieści przepełnionych przemocą i seksem. Krytykuje dziennikarzy za uproszczenia czy za skupianie się na personaliach. Wskazuje na manipulacyjny i eksploatacyjny wpływ filmów hollywoodzkich, „barów mlecznych” i muzyki z szaf grających czy komercyjnych piosenek popularnych. Zdaniem Hoggarta robotnicy zatracają tożsamość, swoje korzenie i własną kulturę zatapiając się w nowo powstających formach kultury masowej.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Richard Hoggart · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.