W 1945 podjął pracę w charakterze radcy gabinetu ministra spraw zagranicznych ds. publikacji, zaangażował się również w działalność w Stronnictwie Demokratycznym. W 1947 uzyskał mandat posła na Sejm Ustawodawczy w okręgu Chełm: zasiadał w Komisjach Kultury i Sztuki (jako przewodniczący), propagandowej (przewodniczący) i Spraw Zagranicznych. W 1952 został ponownie wybrany (do Sejmu PRL, w okręgu Gorzów Wielkopolski), wszedł w skład Komisji Kultury, Oświaty i Nauki. W tym samym roku został redaktorem politycznym prasy SD, a od 1953 do 1957 pełnił obowiązki wiceredaktora „Tygodnika Demokratycznego” (od 1957 redaktora naczelnego).

Był radnym Rady Narodowej miasta stołecznego Warszawy oraz Wojewódzkiej Rady Narodowej w Poznaniu. W 1961, po pięciu latach przerwy, powrócił do pracy parlamentarzysty (z okręgu Otwock), zasiadając w Komisji Kultury i Sztuki (jako jej wiceprzewodniczący). W 1965 uzyskał reelekcję w tym samym okręgu, objął przewodnictwo Komisji. W 1966 wszedł w skład Rady Kultury i Sztuki. Od 1969 przebywał na rencie dla zasłużonych działaczy.

Przez długi okres zasiadał we władzach SD: Centralnym Komitecie (1947–1969) i Centralnej Komisji Rewizyjnej (1969–1976).