W 1941 z żoną Eugenią (z domu Starczewska – Polka, która przyjęła prawosławie) wyjechał do Niemiec, gdzie w latach 1941–1947 pracował w fabryce Breunsinga w Berlinie (jako robotnik, później dyrektor). Kształcił się w Berlińskim Instytucie Technicznym, gdzie uzyskał stopień doktora fizyki. Od końca lat 40. mieszkał we Francji. Pracował m.in. jako inżynier we Francuskim Narodowym Centrum Badań nad Telekomunikacją w Paryżu. W 1965 uzyskał doktorat z fizyki na Sorbonie. Od 1967 stał na czele laboratorium Szkoły Praktycznej Badań Wyższych.
Od 1971 do 1979 pełnił obowiązki dyrektora Narodowego Centrum Badań Naukowych w Paryżu, a w latach 1971–1973 stał na czele Towarzystwa Akustyków Francji.
W latach 80. po raz pierwszy po wojnie przyjechał do Polski, gdzie wybrano go honorowym przewodniczącym Naczelnej Rady Staroobrzędowców. W 1985 założył Fundację im. Pimonowów w Suwałkach w celu pomocy wspólnotom staroobrzędowców w północno-wschodniej Polsce.