Wkrótce miał dołączyć nie tylko Hayek, lecz także szwagier Directora oraz przyjaciel Stiglera, Milton Friedman, a także Robert Fogel, Robert Lucas, Eugene Fama, Richard Posner oraz Gary Becker.
Historycy, Robert van Horn oraz Phillip Mirowski opisali ten postęp w rozdziale 'The Rise of the Chicago School of Economics’ w 'The Road from Mont Pelerin (2009)'. Historyk Bruce Caldwell (wielbiciel von Hayka) opisał więcej szczegółów tego wydarzenia w rozdziale 'The Chicago School, Hayek, and Neoliberalism’ w „Building Chicago Economics (2011). Van Horn (krytyk Hayka) zamieścił jeszcze więcej szczegółów tej historii w artykule 'Seattle University Law Review’ („Chicago’s Shifting Attitude Toward Concentration of Business Power [1934-1962]”) wyjaśniając jak wpływ Luhnowa i innych fundatorów odwiódł Chicago School od powszechnego wsparcia dla działań antymonopolowych. Van Horn argumentuje, że akceptacja monopolu oraz kontroli przez koncerny oligopolowe miała swój początek w salach posiedzeń korporacji Stanów Zjednoczonych.