Odznaka pamiątkowa artylerii konnej II RP – odznaka jednostek artylerii konnej Wojska Polskiego II RP.

Prawdopodobnie w pierwszej połowie 1922 rotmistrz Witold Grabowski, z inicjatywy płk. art. Leona Dunin-Wolskiego, opracował projekt jednolitej odznaki pamiątkowej dla wszystkich dywizjonów artylerii konnej. 20 maja 1922 Minister Spraw Wojskowych zatwierdził wzór odznaki.

Odznaka czteroczęściowa, o wymiarach 43 × 43 mm, w kształcie krzyża maltańskiego o ramionach pokrytych emalią białą z pozłacanymi datami, utrwalającymi powstanie artylerii konnej w 1809 roku i jej odrodzenie w 1918 roku. Na środek krzyża nałożony został orzeł srebrny, oksydowany, w koronie pozłacanej, trzymający w szponach pozłacane, skrzyżowane lufy armatnie z gorejącą bombą, – tradycyjny symbol artylerii Armii Księstwa Warszawskiego. Pod lufami proporczyk emaliowany artylerii konnej, czarno-amarantowy (od 1926 roku czarno-szkarłatny). Odznaki dla szeregowych były dwuczęściowe z białego metalu, bez emalii, z datami pozłacanymi. Zgodnie z regulaminem odznaki powinny mieć wymiary 46 × 46 mm;