250px|thumb|right|Intensywne barwy tego samca gila informują o tym, że jest on zdrowy 250px|thumb|right|Bocian po prawej klekocze Porozumiewanie się ptaków – metody celowego przekazywania sygnałów akustycznych, wzrokowych, dotykowych lub chemicznych (smakowych i zapachowych), a także kombinacji takich sygnałów, pomiędzy osobnikami tego samego gatunku ptaków (komunikacja wewnątrzgatunkowa) oraz pomiędzy przedstawicielami różnych gatunków (komunikacja międzygatunkowa) zmierzające do wywołania określonego zachowania innego zwierzęcia – odbiorcy sygnału. Ptaki komunikują się używając przede wszystkim sygnałów audiowizualnych. Skutkiem komunikacji jest przekazanie informacji, a jej konsekwencją jest wzrost dostosowania.
Komunikacja wzrokowa Ptaki nie mogą posługiwać się mimiką ze względów anatomicznych. Mają też ograniczoną liczbę gestów. Komunikują się więc innymi metodami, m.in. za pomocą piór. Wiele ptaków okazuje swój nastrój strosząc pióra. Np. dudek, gdy coś go zaniepokoi, stroszy swój czub. Inne ptaki też stroszą pióra na głowie, gdy są np. przestraszone. Samce takich ptaków, jak lirogon wspaniały rozkładają swój ogon, aby zasygnalizować samiczce, że „są wspaniałe”. Pisklęta uszatki widząc drapieżnika, rozkładają skrzydła, aby wydać się większymi. Sóweczka ma na grzbiecie dwie plamy.