Piotr Dyk (ur. 28 grudnia 1954 w Gdańsku) – polski lekarz, działacz opozycji demokratycznej w okresie PRL.

Życiorys Ukończył w 1979 studia na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Gdańsku. Staż odbył w szpitalu miejskim w Tczewie, od 1980 do 1984 pracował w Szpitalu Wojewódzkim w Gdańsku (na oddziale chorób wewnętrznych).

W drugiej połowie lat 70. zaangażował się w działalność opozycyjną, współpracował z Komitetem Obrony Robotników i następnie z Komitetem Samoobrony Społecznej „KOR”. W 1977 znalazł się wśród założycieli Studenckiego Komitetu Solidarności w Gdańsku. W latach 1977–1979 należał do Ruchu Obrony Praw Człowieka i Obywatela. W 1979 współtworzył Ruch Młodej Polski, sygnował deklarację ideową RMP.

W 1978 w jego mieszkaniu odbyło się czwarte ogólnopolskie spotkanie ROPCiO. Lokal ten stał się później stałym miejscem spotkań gdańskich działaczy RMP. Na zorganizowanym w jego mieszkaniu w pierwszej dekadzie sierpnia 1980 przyjęciu na cześć zwolnionych z więzienia Dariusza Kobzdeja i Tadeusza Szczudłowskiego zapadła decyzja o organizacji w tym samym miesiącu strajku w Stoczni Gdańskiej.

Piotr Dyk wstąpił do „Solidarności”, po wprowadzeniu stanu wojennego pozostawał przez około pół roku w ukryciu, był poszukiwany przez funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa.