W okresie międzywojennym była to główna świątynia wejherowskiej superintendentury (diecezji) Ewangelickiego Kościoła Unijnego. Według danych Stefana Grelewskiego z 1937 r. parafia ewangelicka w Wejherowie liczyła 544 wiernych.
W 1945 została przejęta na potrzeby kultu katolickiego. Po II wojnie światowej, już jako kościół pod wezwaniem św. Stanisława Kostki, opuszczona świątynia została przejęta przez parafię Świętej Trójcy w Wejherowie i służyła jako kościół młodzieżowy. Po utworzeniu parafii św. Leona Wielkiego, co nastąpiło 15 maja 1957 r., stała się świątynią parafialną nowej wspólnoty. thumb|left|Widok kościoła od strony frontowej
Architektura Gmach został wzniesiony z czerwonej cegły. Posiada strzelistą sylwetkę. Jej głównymi elementami są wieże: cztery narożne i jedna wyższa umieszczona centralnie – zegarowa. Według opisu parafialnego kościół ma styl nawiązujący do gotyku, a strzelistość budowli nadają jej cztery wysmukłe wieże narożne i wieża centralna.