Zybert, Zybracht, ZybartZ. Klimek (opr.), Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych, t. 5 — Nazwy osobowe pochodzenia niemieckiego, Kraków 1997, , Zygbert, ZygisbertJanowowa W. i inni [oprac.], Słownik imion, Wrocław 1991, – męskie imię germańskie, notowane w Polsce po raz pierwszy w 1480 roku w formach Zybart i ZybertW. Taszycki (red.), Słownik staropolskich nazw osobowych, T. VI, z. 3, (Zimnowodzki-Źwierzyniec), Wrocław-Warszawa-Kraków-Gdańsk 1983. Pierwszym członem imienia jest sig: stsas. sigi, stwniem. sigu — "zwycięstwo" albo germ. sigis. Forma ściągnięta sī < sii powstała bardzo wcześnie na terenach zachodniofrankońskich na skutek zaniku międzywokalicznego -g-. Drugi człon imienia, -bert, wywodzi się z pnia bercht, pochodzącego od germ. berhta — "jasny". Forma -bert, pozbawiona śródgłosowego -h-, jest charakterystyczna dla nazw osobowych przekazywanych przez piśmiennictwo łacińskie, zaś forma -bart jest wynikiem obniżenia e > a. Niektóre możliwe staropolskie zdrobnienia: Zyka, Zyc.