W 1911 roku, jako jacht króla Haakona VII, złożył wizytę kurtuazyjną w Kopenhadze.
Po wybuchu I wojny światowej pancernik pozostawał na wodach macierzystych, chroniąc neutralność Norwegii. W latach międzywojennych jednostka przeszła kilka modernizacji uzbrojenia, a pod koniec lat 30. XX wieku została częściowo rozbrojona i pozostawiona w rezerwie, służąc jako pływający magazyn w Horten. Tam zastała go niemiecka inwazja. 9 kwietnia 1940 roku „Harald Haarfagre” został zajęty przez Kriegsmarine. Zdjęte z niego działa kal. 120 mm posłużyły do wzmocnienia umocnień norweskiego odcinka Wału Atlantyckiego.
Thetis Po zbadaniu stanu konstrukcji zapadła decyzja o wcieleniu starego pancernika w skład marynarki niemieckiej, jako pływającej baterii przeciwlotniczej (niem.: Schwimmende Flakbatterie). Prace, dostosowujące okręt do nowej roli, przeprowadziła stocznia Deutsche Werke w Kilonii. 1 lutego 1941 roku okręt został przyjęty w skład floty, otrzymując nazwę „Thetis”.
Jako pływająca bateria przeciwlotnicza okręt posiadał następujące uzbrojenie: 6 dział przeciwlotniczych kal. 105 mm, 2 działka kal. 40 mm i sześć, a następnie 14 działek kal. 20 mm.