W 1403 r. rycerz Gotsche Schof, pan na Chojniku, sprowadził do Cieplic grupę mnichów krzeszowskich, nadając im bogate uposażenie oraz jedno z dwóch znanych wówczas źródeł ciepłej wody, które odtąd nazywano „klasztornym”. Cystersi założyli tam filię klasztoru i probostwo, obejmując patronat nad miejscowym kościołem. Uzyskane źródło wykorzystali do rozwoju uzdrowiska, które z czasem zaczęło konkurować ze zdrojem należącym do Schaffgotschów.
Pomyślny rozwój prepozytury krzeszowskiej został brutalnie przerwany przez wojny husyckie. W 1426 r.B. Ziętara, Krzeszów, Wąchock 1986, s. 4. najeźdźcy spustoszyli opactwo, podpalając zarówno klasztor, jak i kościół. W trakcie tego najazdu ukryto pod posadzką zakrystii ikonę Matki Bożej z ołtarza głównego, uznawaną za cudowną. Ikona ta przetrwała w ukryciu prawie 200 lat, aż do rozbudowy świątyni. Została odnaleziona 18 grudnia 1622 r. w skrzyni pod podłogą zakrystiiI. Kořán, Madony ochránkynĉ českých klášterü a milostný obraz P. Marie v Kóešovĉ, [w:] H. Dziurla i K. Bobowski, Krzeszów uświęcony łaską, Wyd. Uniwersytetu Wrocławskiego, Wrocław 1997, s. 22..