W 1949 proboszcz parafii hieromnich Dawid (Griszyn) został aresztowany i skazany na 10 lat łagru; od tego czasu cerkiew nie miała stałego opiekuna i nabożeństwa w niej były odprawiane okazjonalnie przez kapłanów z cerkwi w Inturkach, Rakiszkach, Wiłkomierzu lub monasteru Świętego Ducha w Wilnie. W 1984 cerkiew została zamknięta, oddano ją wiernym dopiero po odzyskaniu niepodległości przez Litwę. Do tego czasu budynek został kilkakrotnie okradziony, tracąc resztki oryginalnego wyposażenia (większość trafiła w 1989 do cerkwi w Ucianie). W latach 90. XX wieku cerkiew zaczęła być wykorzystywana przez miejscowe władze jako miejsce organizacji festiwali muzycznych. Nabożeństwa w niej ponownie odbywają się od kilku lat.
Architektura Wejście do budynku prowadzi przez przedsionek, ponad którym wznosi się osadzona na ośmiobocznym bębnie, zakończona iglicą dzwonnica. Poniżej iglicy położony jest rząd półkolistych okien i blend. Rząd okien o tym samym kształcie, z obramowaniami z motywem oślich łuków, znajduje się również w bocznych ścianach przedsionka i nawy. Poniżej poziomu dachu nawy ozdobny fryz. W centrum nawy znajduje się sygnaturka z cebulastą kopułą z krzyżem.