Zbrodnia w Klamrach – seria zbiorowych egzekucji przeprowadzanych przez niemiecki Selbstschutz w lesie Rybieniec, w pobliżu wsi Klamry. Oblicza się, że w okresie od 12 października do 11 listopada 1939 roku zamordowano tam od 2000 do 2500 mieszkańców ziemi chełmińskiej, głównie przedstawicieli polskiej inteligencji oraz czternastu Żydów.
Przejęcie władzy przez Selbstschutz
Chełmno zostało zajęte przez oddziały Wehrmachtu 6 września 1939 r. W mieście i jego okolicach natychmiast uaktywnili się członkowie miejscowego Selbstschutzu – paramilitarnej formacji złożonej z przedstawicieli niemieckiej mniejszości narodowej, zamieszkującej przedwojenne terytorium Rzeczypospolitej. Niezwłocznie rozpoczęły się aresztowania Polaków, których ofiarą padli przede wszystkim przedstawiciele lokalnych elit politycznych, gospodarczych i intelektualnych, lecz również osoby do których członkowie Selbstschutzu żywili po prostu osobiste urazy bądź pretensje. Szczególnie silna placówka Selbstschutzu, na której czele stał volksdeutsch Wilhelm Papke, funkcjonowała we wsi Klamry. Papke i jego podwładni dopuścili się szeregu samowolnych morderstw na Polakach, załatwiając w ten sposób zadawnione spory sąsiedzkie.