Pierwsza wzmianka o pływaczkach synchronicznych pochodzi z roku 1907, kiedy to Annette Kellerman, Australijka, przyciągnęła uwagę całego kraju, występując w szklanym zbiorniku w New York Hippodrome i zyskała sławę jako podwodna baletnica. Obecnie ten sport jest zdominowany przez kobiety; niewielu mężczyzn go uprawia. Najsłynniejszym mężczyzną pływającym synchronicznie jest Bill May – reprezentant Stanów Zjednoczonych, pływający w duecie z Anną Kozlową.
Pływanie synchroniczne wymaga od zawodniczek mistrzowskiej techniki, bardzo dobrego rozciągnięcia mięśni, siły, wytrzymałości oraz gracji.
Zasady thumb|Kanadyjskie pływaczki synchroniczne, równoczesny wyskok Zawody rozgrywane są w następujących konkurencjach: solo duet team (ośmioosobowe zespoły) kombinacja (10 zawodniczek/ów) duet mix (kobieta z mężczyzną)
Zawodnicy/czki mają za zadanie przedstawić układ zsynchronizowanych z muzyką ćwiczeń w wodzie. Zawody pływania synchronicznego podzielone są na dwa etapy: W pierwszym etapie seniorki wykonują układ techniczny (short). Jest to odejście od starego porządku, który nakazywał każdej osobie zaprezentowanie 4 figur (2 obowiązkowych i 2 z wylosowanego zestawu – juniorki nadal wykonują figury obowiązkowe, zamiast programu technicznego).