Internierungslager Karlshof istniał mniej więcej od 18 września do połowy grudnia 1939 roku. Prawdopodobnie inspiratorem jego utworzenia był Hans-Jürgen von Wilckens – właściciel ziemski z Sypniewa, aktywny działacz mniejszości niemieckiej, członek SS. Adaptacji zabudowań Karolewa na potrzeby obozu dokonał natomiast rządca majątku, Otto Karl Bonin. Załoga obozu ulokowała się w pokojach XIX-wiecznego pałacu, podczas gdy więźniów przetrzymywano w pałacowych piwnicach oraz w budynkach gospodarczych majątku (chlewy, magazyny, obory, stajnie). Komendantem obozu został Herbert Ringel – z zawodu siodlarz, a zarazem znany w Więcborku alkoholik i „niebieski ptak”. Funkcję zastępcy komendanta pełnił natomiast Karl Marquardt – również mieszkaniec Więcborka, z zawodu listonosz. W skład straży obozowej wchodzili wyłącznie miejscowi Niemcy, członkowie Selbstschutzu. Ustalone nazwiska członków obozowej załogi to: Willy Bankert, Arnold Bartsch, Otto Damms, Max Willi Ehrit, Werner Foedisch, Hans Genske, Julian Goede, Erhard Kietzer, Heinz Neubauer, Otto Rux, Otto Schulz, a także Janke, Molting, Reihnold i bracia Kohn.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Obóz dla internowanych w Karolewie · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.