Ulica Dworcowa jest jedną z najwcześniej ukształtowanych części Śródmieścia Katowic i wspólnie z ulicą Mariacką stanowi jedną z osi urbanistycznej tej części miasta, łączącą d. plac Wilhelma Szewczyka z placem ks. Emila Szramka. Wschodnia część ulicy ma charakter wydłużonego placu z dominantą w postaci modernistycznego budynku starego dworca kolejowego. Udział powierzchni zabudowanej w powierzchni terenu w rejonie ulicy Dworcowej przekracza 75%.

Historia Do 1945 roku mały|Pocztówka z 1906 roku przedstawiająca dawny wygląd ulicy Dworcowej|lewo

Początki ulicy Dworcowej są związane z doprowadzeniem kolei do Katowic oraz budową dworca kolejowego, który został oddany do użytku w 1859 roku. Pierwsza linia kolejowa prowadząca przez Katowice została oddana do użytku 3 października 1846 roku, a przy niej powstał parterowy prowizoryczny budynek, który następnie został zastąpiony przez nowy dworzec kolejowy.

Obecna ulica Dworcowa (pierwotnie pod nazwą Am Bahnhof) została wytyczona równolegle do torów kolejowych, a później powstała przesunięta równolegle w stosunku do niej obecna ulica Mariacka. W miejsce przecięcia ulic wytyczono obecną ulicą Andrzeja Mielęckiego.