Henryk Janus (ur. 29 maja 1910 w Rokitnicy, zm. 19 października 1966) – polski prawnik i polityk, poseł na Sejm PRL IV kadencji.
Życiorys Urodził się w rodzinie górniczej na Górnym Śląsku. Uczęszczał do gimnazjum w Tarnowskich Górach. W czasie studiów w Poznaniu został przyjęty do Korporacji Akademickiej Silesia, w której w roku akademickim 1934/1935 objął stanowisko prezesa„Życie Korporacyjne”, nr 2 z listopada 1934.. W 1936 ukończył studia prawnicze na Wydziale Prawa Uniwersytetu Poznańskiego, po czym pracował jako urzędnik w administracji państwowej. W 1939 walczył w wojnie obronnej 1939 w bitwie nad Bzurą, w wyniku czego dostał się do niewoli (przebywał do 1945 w Oflagu II C Woldenberg).
W 1945 znalazł się ponownie na Górnym Śląsku, organizując polską administrację na Ziemiach Odzyskanych. Wstąpił do Stronnictwa Demokratycznego. Pełnił obowiązki wicestarosty i starosty opolskiego, a po likwidacji samorządu w 1950 objął funkcję przewodniczącego prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Opolu. W latach 50. pracował jako dyrektor Dyrekcji Budowy Osiedli Robotniczych w Opolu oraz naczelny dyrektor Wojewódzkiego Zjednoczenia Budownictwa Terenowego. W latach 1956–1965 pełnił obowiązki zastępcy przewodniczącego Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Opolu.