thumb|200px|Ph. Johnson AT&T Building na Manhattanie (ob. Sony Building) thumb|200px|Ph. Johnson i J. Burgee: Kaplica Dziękczynienia w Dallas
thumb|200px|Ph. Johnson i J. Burgee: IDS Center w Minneapolis thumb|200px|Ph. Johnson i J. Burgee: Lipstick Building w Nowym Jorku
Philip Cortelyou Johnson (ur. 8 lipca 1906 w Cleveland, zm. 25 stycznia 2005 w New Canaan) – amerykański architekt i historyk sztuki, długoletni nestor amerykańskiej architektury, w 1979 jako pierwszy architekt uhonorowany Nagrodą Pritzkera.
Młodość i kariera Pochodził z zamożnej rodziny (ojciec był na początku XX w. znanym adwokatem) i jako młodzieniec zwiedził zabytki i muzea Rzymu, Paryża, Berlina, Londynu, Aten i Egiptu. Czynnym uprawianiem architektury zajął się stosunkowo późno, pierwszy budynek zaprojektował w wieku 36 lat po studiach u Gropiusa na Uniwersytecie Harvarda. Wcześniej studiował tam filozofię i filologię klasyczną, był krytykiem, historykiem, dziennikarzem i dyrektorem muzeum. Na potrzeby Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Nowym Jorku, którego działem architektury kierował od 1930, stworzył w 1932 wraz z Henrym-Russellem Hitchcockiem termin styl międzynarodowy (międzynarodowa szkoła architektury), którym opisywał pierwszą amerykańską wystawę prac Le Corbusiera i Miesa van der Rohe. W końcu latach 80.