Obraz ten, zaprezentowany po raz pierwszy w Szwecji na wspomnianej wystawie „Från Seinens strand” w Sztokholmie w 1885, stanowił tak pod względem treści jak i formy prawdziwe wyzwanie dla ówczesnego widza, nie przyzwyczajonego jeszcze, zwłaszcza w rodzimej Szwecji, do nowatorstwa w sztuce. Zarówno publiczność jak i krytyka przyjęła dzieło z irytacją:

1893–1907 Varbergsskolan Z okresu Varbergsskolan (po 1893) pochodzą takie prace artysty jak: Twierdza w Varberg (1894), Motyw zmierzchu z Varberg, Noc, Zagrody w Appelvik (1894), Migotanie słońca na morzu czy Borreberg na Tjörn (1895). W tym okresie Karl Nordström był pod wpływem dekoracyjnego, syntetycznego symbolizmu Gauguina oraz ekspresyjnej barwy i niespokojnej linii van Gogha. Sztuka jego stała się jeszcze bardziej nordycka w wyrazie – surowość przedstawianej natury, pierwotne piękno skał mających rzeźbiarskie formy, melancholijne, chłodne w wyrazie krajobrazy, spowite mgłą bezkresne przestrzenie wypełnione górami lub pagórkami i kontrastowe barwy: brunatna czerwień, brunatny fiolet, fiolet, ciemna zieleń, nade wszystko zaś – posępna atmosfera emanująca z jego dzieł.