thumb|250px|Ludzkie oko prawe. Tarczki wraz z mocującymi więzadłami. Tarczka () – twór z tkanki łącznej stanowiący szkielet powieki u części kręgowców.

Tarczka u człowieka U człowieka tarczka jest to płaski, wypukły twór z tkanki łącznej zbitej. Wyróżniane są dwie tarczki: górna oraz dolna, po jednej w każdej powiece. Do ich powierzchni przedniej przyczepia się przegroda oczodołowa, wiążąc je od góry i boku z brzegiem oczodołu. Wolny brzeg rzęskowy jest prosty i przylega bezpośrednio do mieszków rzęs.

Tarczka górna (tarsus superior), większa, kształtu półowalnego, ma wysokość 10 mm w linii środkowej. Dolny brzeg biegnie równolegle do krawędzi powiek, oddalony od niej o ok. 2 mm. Najgłębsze włókna rozcięgna mięśnia dźwigacza powieki górnej przyczepiają się do jej powierzchni przedniej, gdy tymczasem brzeg górny związany jest z mięśniem tarczkowym górnym. Tarczka dolna (tarsus inferior), dwukrotnie mniejsza od poprzedniej, jest dostosowana do kształtu powieki dolnej i swym brzegiem dolnym łączy się z mięśniem tarczkowym dolnym. thumb|250px|Przekrój strzałkowy oka ludzkiego. Bocznie końce tarczek są przymocowane do oczodołu poprzez pasma zbitej tkanki łącznej w postaci więzadeł powiekowych.